Waarschijnlijk heb je wel van Bojan Slat gehoord, die jonge creatieve Nederlandse student die inmiddels een bedrijf heeft opgericht. Dat bedrijf heet The Ocean Cleanup en zij hebben een mooi en slim apparaat uitgevonden dat de plastic soep uit de oceanen gaat “vissen”. Prachtig initiatief alhoewel sommige critici (die heb je altijd) wel aangeven dat dit niet de oplossing is van het probleem. Maar het is een goede bijdrage aan de bestrijding en opruiming van de troep.

Ik ben het wel met de critici eens dat het voorkomen van plastic in de natuur beter is. Dat kan bijvoorbeeld door minder plastic in producten te verwerken. Of door statiegeld op meer plastic verpakkingen te gaan heffen, zodat inleveren hiervan gaat lonen. Om weggooien tegen te gaan. Van dit laatste ben ik groot voorstander, nog meer sinds mijn meest recente ervaringen.

Ik was op een zaterdag in oktober aan het hardlopen, in de polders van de gemeente Nieuwkoop. Prachtige natuur, het was lekker weer en ik liep van het ene dorp naar het andere via een lange, rechte (beetje saaie) polderweg. Aan het begin van die weg zag ik een klein wit plastic tasje in de slootkant liggen, zo’n zakje dat je bij een snackbar krijgt. Ik liep erlangs maar besloot na 20 meter om te keren en het tasje op te rapen.

Omdat het daar niet hoort te liggen, zo vlak bij de eenden in de sloot en de schapen in het weiland aan de overkant. En omdat ik de laatste tijd wat vaker over die plastic soep nadenk. En die plastic soep begint bij stukken plastic in een slootkant in een Nederlandse polder.

Toen ik eenmaal met dat tasje in mijn hand liep zag ik opeens veel meer plastic in de slootkant liggen. Lege flesjes water, stukken plastic, lege blikjes (energy) drinken en nog veel meer. Ik besloot mijn tasje te vullen met plastic afval. Na 1 kilometer was mijn tasje vol. “Klaar” dacht ik. Maar toen zag ik een nog grotere plastic zak liggen (met wat restjes bouwmateriaal). Daar paste mijn gevulde tasje gemakkelijk in. En daarna kon ik weer doorgaan met “verzamelen”. Na drie kilometer was ook de grote zak bijna gevuld.

Het is echt ongelooflijk hoeveel plastic rommel er weggegooid wordt in de openbare ruimte!

Als wij onze directe leefomgeving (en uiteindelijk ook de oceanen) mooier en schoner willen houden, is het toch een kleine moeite om ons afval niet zomaar in de slootkant te gooien. Maar dat even bij je te houden en in 1 van de vele afvalbakken te doen of thuis in de afvalzak/bak voor plastic. Het is een hele kleine moeite en het betekent uiteindelijk enorm veel voor onze planeet.

Ik heb die zaterdag overigens mijn looptraining een leuke twist gegeven door af en toe de slootkant in te duiken en de plastic spullen uit de kant en de sloot te vissen. En ik heb nog nooit zoveel complimentjes gehad tijdens een trainingsrondje. Een aantal duimpjes omhoog (echte duimen, geen makkelijke ‘likes’). En iemand die met de auto stopte, het raampje naar beneden deed en mij uitgebreid complimenteerde. Dat is nog eens leuk, op zo’n ‘gewoon’ trainingsrondje op zaterdag ochtend.

Maar mensen, laten wij met elkaar afspreken om zelf geen afval weg te gooien in de openbare ruimte. Geef daarmee het goede voorbeeld aan onze kinderen/de jeugd! Ook vind ik dat wij anderen erop mogen aanspreken en diegene die opruimen een complimentje geven. Uit ervaring weet ik inmiddels dat het hartstikke leuk is die complimenten te krijgen 😊

Theo de Boer

PS: Er schijnt zelfs een hippe naam voor mijn spontane opruimactie te bestaan, “ploggen”. Het is de nieuwste trend uit Scandinavië. Kortgezegd komt het er op neer dat je hardlopen combineert met het oprapen van plastic afval, zodat je niet alleen goed bezig bent voor je gezondheid, maar ook voor het milieu.
Ik ben meer van de nuchtere aanpak (uit de polder): Het nuttige met het aangename verenigen.